Düşleri mavi, umutları yeşil
Sınıfsız, kimliksiz bir yankıydı sesi
Ne adı vardı, ne de ayakkabısı
Karnı yoktu, sırtı pek
Çamurla yoğrulmuştu alnındaki direniş
Annelerin avuçlarındaki nasırlı emek
Süt yerine kanla yoğrulan bebek
Büyürken taşla, yoksullukla konuştu
Bir çiçek gibi
Kurşunların ortasında açtı
Kızıllaşan alnının şafağında
Doğdu yeni bir gün —
Ne beyaz bir sayfa
Ne de barış dolu bir şiirdi
Ama umut oradaydı