Bu kitap, Osmanlı ve İran’da gerçekleşen gelenek-çağdaşlaşma-devrim ilişkisini karşılaştırmalı bir tarihsel sosyolojik okumayla ele alıyor. Devlet geleneği, askeri-sivil bürokratik kurumsallaşma ile din-siyaset ilişkileri etrafında şekillenen farklı deneyimler, Türkiye’de laiklik, devlet kapasitesi ve süreklilik tartışmalarını, İran’da ise ulemanın siyasal rolü, meşruiyet krizleri ve toplumsal itiraz dinamiklerini anlamak noktasında güçlü bir çerçeve sunuyor.Osmanlı’da kesintisiz süregelen bir merkezi otorite ve Sünni ulemenın devletlû konumu sebebiyle gelişen pratik ile İran’da merkezi otorite ve Şii ulema özelinde tam tezat işleyen bir başka pratik, iki ülkede devrimlerin ideolojik yönelimlerini ve kurucu siyasal projelerini belirleyen tarihsel miras üzerinden analiz ediliyor.