Nietzsche’nin ilk kitabı, yaşamda sanatın gerekliliğine dair ikna edici bir argüman olarak; Yunan tragedyasına, Schopenhauer’in felsefesine ve bu eserin ithaf edildiği Wagner’in müziğine duyduğu coşkuyla beslenir. Nietzsche, iki merkezi güç arasında bir ayrım yaptı: Güzelliği ve düzeni temsil eden Apolline ve yüce olana karşı ilkel veya kendinden geçmiş bir tepki olan Dionysiac. Bu durumların birleşiminin, yalnızca yaşamdaki acı hakkındaki gerçeği ortaya çıkarmakla kalmayıp aynı zamanda onun için bir teselli sağlayan en yüksek müzik ve trajik drama biçimlerini ürettiğine inanıyordu. Ateşli ve heyecan verici bir inançla Tragedyanın Doğuşu, Avrupa kültüründe ve edebiyat eleştirisinde önemli bir metin hâline geldi.