Yüz yıldır oralarda yaşanmıyor, o toprakların kokusu solunmuyor; onların oralarda bir karış toprağı yok. Ama orası yine de memleket. Orası atalardan, dedelerden miras memleket. Düşlere giren, düşlerden uyanınca özlemi yürekleri yakan memleket; topraksız memleket. Şimdi yakılan ağıttır topraksız memlekete, dillerde çığlık çığlık yükselen. O ağıtlar ki, bir zamanlar kök saldıkları ata memleketlerindeki tarlaların toprağı kadar yerli, ormanların ağaçları kadar köklü bir yaşama selam duruştur. Aldanmayın siz köklerin kuruyup çatlayan topraklardan sıyrılışına. O kökler, yüzyılların tanığıdır. O kökler yeniden filizlenişin ve yeniden köklenişin sembolüdür.