Ahmet Özer,
Mustafa Kemal Atatürk hayranı, Cumhuriyet âşığı; şairlikte en tepeye koyduğu Nâzım Hikmet yolundan giderken ezilenin, kadının, çocuğun yanında sözü nakışlayandır.
Emeğin, çalışanın, çalışkanın yanında yaşamın bir soluğunu bile boşa harcamadan dolu dolu koşturarak yaşayan, üretmeden bir gününü geçirmeyendir.
Sözünün eri, ikirciklenmeden ilkeli yaşamış sanatçıları; ülkesini yüceltebilmek için yaşamını hiçe saymış alanında önder değerlerimizi gün yüzüne çıkarmayı kendine görev edinip, bunun yükümlülüğüyle kalemini işletendir.
Zonguldak`ta, Soma’da madenci; Madımak`ta yanan yakılandır.
Gazeteci-yazar Neriman Hikmet’i, Suat Derviş’i yazılarında gündemde tutan, değerlerimizin yok olup gitmesine gönlü elvermeyen; Ressam Agop Arad gibi sanatçıları görünür kılmayı görev bellemiş; duygulu, incelikli, değerbilir bir araştırmacı yazardır.
Dergicilik onda bir sevdadır.
Her şeyden önce,
“// gittin/ öksüz bir çocuk sığındı göğsüme/ susuz kaldı penceremi çevreleyen menekşe/ karanlık döküldü şiirime//”
diyen bir güzel şairdir.
Kemençenin tınısı kıpırtısında bir anını bile yele vermezken sesini rüzgâra verendir.
 “Sözün kanatlarında uçan”dır.
 Fırtınaları üretime dönüştüren sakin görünümlü çılgın ağabeyimiz, sen çok yaşa, emi!
Sevgiyle, saygıyla…

Nermin Küçükceylan