insanlar çiçektiler, sonrası
sorma, bir eve sığmaz oldu
kandan ipler dizdim
as sonsuza uzayan çamaşırlarını
yakın zaman diye inandılar
güneşin yankıyla suya batışını
-ki kafestir insana dünya.
ve’l leyli izâ yağşâ

zannetmekten rüya oldum sanrına
bir dirilik ezberledim gözlerinde
yeniden ölmek için, yeniden
yaşadım diyebilmek için
kimsenin mezarı kalmadı yatıya
uçuştu perdeleri korkuya açılan pencerelerde
ben ki: baykuş, sarı bir intihar notuyum gecede