Ayrılık dediğin, ruhun teninden ağır ağır sökülmesidir,
Dikişleri patlamış bir hasret gömleğinin
Sahipsiz kollarıyla döver durur boşluğu.
 
Hasret dediğin; yakıcı bir kor değil artık,
Çine buz katılmış bir yalnızlık şarabıdır şimdi;
Yudumladıkça çölleşen, sustukça kanatan bir zehir.
 
Büyütür de her veda kendi karnında bir elveda cenini
Kimse bilmez o kelimenin hangi boşluktan aşağı
Kendi kıyametine düştüğünü…