Vardım erenler şarına,
Hoş gelmişsin can dediler,
Saygı ile selam verdim,
Var işte meydan dediler.

Altın boynuz idi Haliç,
Bir zamanlar suyunu iç,
Sonra içi çamur ve milç,
Dertlere dermen dediler.

Bizi yaratıp yediren,
ALLAH ALLAH Hu dediren,
Ayak verip de gezdiren,
İşte o Sübhan dediler.

İki kapısı vardır onun,
Girişi ilk, çıkış sonun,
Türkoğlu Türk’tür donun,
Hanlar üstü han dediler.

Her gördüğünü söyleme,
Yalan söz ile terleme,
Kal u gıybet eyleme,
Hadi gel ihvan dediler.