“Yankılanıyor Lokman: Yavaş yavaş delir(t)en her/ bir aşkın içinden geçerken ve yaşarken, yaşamanın içinden geçerken ya da yaşamak içimizden geçerken basa basa üstümüze, tekrarlar tekrarlar tekrarlar- dan mı ibaret düşler, bir ayna gibi, hiç bozulmayan, sıkılmayan, üşenmeyen ve kaçınılmaz mı bütün bu olup biten bizim içimizde, dışımızda, düşümüzde; biz neresindeyiz bu velvelenin su olmayan denizde? diye soruyor soruyor; soruyoruluyor..”