Bundan on dört asır önce çocukları sevgi dolu lakaplarla çağıran bir Peygamber vardı.
Küçük çocuğun serçesinin öldüğünü duyunca onu ziyarete giden, hutbe verirken torunları tökezleyince minberden inip onları kucaklayan, namaz kıldırırken arka saftan gelen bebek sesine kulak veren, çocukları sorumluluk vererek büyüten, onlara bağırıp çağırmayan, ceza vermeyen, çocuğu “birey” görüp öyle muamele eden bir önderdi O.
Çağlara, “Çocuğu olan onunla çocuklaşsın” diye haykıran, şefkat dolu bir rehberdi.
Hatice Kübra Tongar, bu kitabında hem Asr-ı Saadet sokaklarında geziyor hem de 1400 yıl önceden çağları aydınlatan Peygamber tutumlarına nörobilim gözlüğüyle bakıyor. 
"Sünnet Pedagojisi" başlığı atarak, Peygamber Efendimizin çocuklarla kurduğu ilişkiyi, günümüz nörobilim ve gelişim psikolojisinin ışığında yeniden okuyor. 
Çünkü çağlar değişir, lakin insanın özü değişmez.
Anne-babalar! 
Eğitimciler, öğretmenler, dünyasında çocuk olan tüm yetişkinler!
Şimdi elinizden telefonu bırakın.
Gözlerinizi çocuğunuzun gözüne değdirin.
Ve o küçük serçenin adını hatırlayın!
Peygamberimiz tam da bunu yapıyordu.