Mehmet Pamuk, bu çalışmada ne mutlak doğrular ilan eder ne de hazır reçeteler sunar. Ama açık bir duruş sergiler: İnsan, kendisine karşı dürüst olmadığı sürece topluma karşı da sahici olamaz. Hakikat; sloganlarda değil, karakterde; söylemde değil, bedel ödemeye hazır duruşta ortaya çıkar.
Bu satırlar; bireyin vicdanıyla, millet bilinciyle ve sorumluluk duygusuyla yüzleşmesine davettir. Sözü süslemek için değil, yük almak için kuran bir anlayışın ürünüdür. Çünkü kelimeler, ancak ahlaki bir omurgaya yaslandığında değer kazanır.
Bu kitap, yol göstermeyi değil; yol açmayı hedefler. Okuyucuyu bir düşünceye bağlamaktan ziyade, düşünmeye zorlar. Sessiz ama net bir çağrıdır: Kendine sadık kal, hakikatten vazgeçme, sorumluluğu başkasına devretme.
Bu metinler, bir arayışın değil; farkındalığın notlarıdır.
Ve bu farkındalık, her şeyden önce insanın kendisiyle başlar.