Toplumun yapısal temellendirilmesi, çok ölçekli ontolojik zeminler ve epistemolojik varsayımlar çerçevesinde örülen düşünce tabanlı bir analiz gerektirir. Bu bağlamda toplumsal varoluşu biçimsel yapıda bir "boşluk" olarak nitelendirmek bireysel bilinç ile kolektif normatif düzen arasında girift ilişkiler ağını çözümlemek adına teorik bir eşik sunar.
Mevcut toplumsal yapı, tarihî birikimin ve süreklilik ihtiyacının tortulaşmış bir ürünüdür. Dolayısıyla her varoluşsal unsur, geçmişin kümülatif eylemselliğinin bir yansımasıdır. Bu tarihî tortu bireysel zihnin evrimi ve kolektif belleğin kristalleşmesi arasında şekillenerek toplumun "doğal" ve "meşru" kabul ettiği normatif çerçevenin ve değerlerin inşasını gerçekleştirir.
"İnsan, içinde bulunduğu, bulunduğunu sandığı veya bulunmak istediği güruhun "ortak aklı" ile hareket etme eğilimi gösterir."