Bihurîne sal û demsal, wêran bûye axa welat û ez di nava geremol û tunebûneke bêdawî de, li qesasên bav û kalên xwe digerim...
Gund kavil, xanî xirbe, mizgeft û meqber bê serban...
Xitimîne şivarêk, windabûne hemû şop û tiştek nemaye wekî berê li şûna xwe...
Ne civat, ne tenûr, ne hewş û ne jî stûnên bin ban...
Ihi.
Aş çûye û Ez bi dû çeqçeqê ketime sera pîran...
Û geh ber bi jor û erwaz û geh jî serberjêr û ber bi xwar ve dibezim ez...