Romantizm genellikle sanatın, bireyselliğin ve özgürlüğün dünyası olarak görülegelmiştir. Oysa Fransız Devrimi’yle sarsılan Avrupa’da romantizm, siyasal ve toplumsal dönüşümlerin de kendine özgü bir ifadesine dönüşmüş, devrimden karşıdevrime, liberalizmden muhafazakârlığa ve ulusal hareketlere uzanan birbirinden farklı ve çoğu zaman uzlaşmaz görünen siyasi tutumlar aynı “romantik bakış” altında toplanabilmiştir.
Yirminci yüzyılın en tartışmalı siyaset kuramcılarından biri olan Carl Schmitt, Siyasi Romantizm’de modern çağın bu karmaşık düşünme biçimini ve “tuhaf” siyasi tipini mercek altına alıyor. Romantik bireyin dünyayı bir eylem ve karar alanı olmaktan çıkarıp sonsuz bir yorum, duygu ve imge kaynağına dönüştürmesinin izini sürerek romantizmin liberal bireycilikle kurduğu yakın ilişkiyi açığa çıkarıyor. Siyasetin yerine estetik deneyimin, kararın yerine ruh hâlinin, eylemin yerine duygulanımın geçtiği yerde siyasi olanın nasıl başka bir anlam kazanmaya başladığını ortaya koyuyor ve soruyor: Dünyayı değiştirmek yerine onu kendi iç dünyamız için bir malzemeye dönüştürdüğümüzde geriye siyasetten ne kalır?