"Kalbime sükût nâzil oldu…
ezel zulmâtından münba’is bir kahır gibi.
Ne niyâz nâfi’ oldu,
ne dehr iş’âr etti.
İçimde kadîm bir inhizâm uyandı—
urûkum taşa inkılâb etti,
demim karardı.
Ve ben…
henüz mevt vâki’ olmadan,
nâmı meçhûl bir kabr-i mübhemin derûnunda
hâmûşân çürüdüm;
her nefes, bir yıllık küfür ve ağıt taşıdı"