Aforizma, az sözle çok şey söyleme sanatıdır. Sözcüklerin sayısı azalırken anlamın çoğalmasıdır. Bu yönüyle aforizma yazmak, sanıldığından daha zor bir iştir. Çünkü kısa söylemek kolay; kısa söyleyip düşündürmek, hissettirmek ve okuyucunun zihninde iz bırakmak daha zordur.
Semanur Sarıtaş’ın Siyah İnciler’inde bu çabanın belirgin biçimde hissedildiğini düşünüyorum.
Kitabın adındaki “siyah” sözcüğü ilk bakışta acıyı, hüznü, yalnızlığı ve karanlığı çağrıştırıyor. “İnci” ise karanlığın içinden süzülerek gelen güzelliği, değeri ve zarafeti… Belki de bu iki sözcüğün yan yana gelişi, kitabın bütün ruhunu anlatıyor: Karanlığın içinden çıkarılan güzellikler.