Kavafis daha önce pek çok şair tarafından Türkçeye çevrilmiş, özellikle “Barbarları Beklerken”, “İthaka”, “Şehir” şiirleriyle geniş bir ilgi ve sevgiyle karşılanmıştı. Çocukluğundan itibaren şiirler yazan Kavafis, zamanla Helenistik dönemi konu alan tarihi şiirlere yöneldi; geçmişteki olayları modern insanın yalnızlığı, tutkuları, hayal kırıklıkları ve cinsel kimliğiyle ilişkilendirdi. Kendine özgü, sade ve konuşma diline yakın bir üslup geliştirdi. Yunan şiir geleneğinin dilini ve edasını bambaşka düzeylere taşıdı. Tarihe ve coğrafyaya gösterdiği duyarlıkla, kederi ve mutluluğu ironiye dönüştürmesiyle ve kişisel belleği tarihsel olgularla kaynaştırmasıyla Kavafis modern şiirin büyük ustaları arasında yer alır.

“Kavafis’in şiirinde okuru etkileyen, o anlatılmaz yenilgi duygusu, yitip giden güzellikler karşısındaki o çilekeş katlanma yeteneğidir.”
- Cevat Çapan

“Kavafis’in eseri düşüncenin duygular vasıtasıyla algılanması, düşüncenin duyguya dönüşmesidir.”
- Yorgo Seferis

– Nereden çıktı bu tedirginlik, bu telaş, nasıl da ciddileşti yüzlerin ifadesi birden?
Sokaklarla meydanlar neden hızla boşaldı ve neden herkes evine dönüyor kafasında derin düşüncelerle? 

Hava karardı ve barbarlar görünmedi. Sınır boylarından gelen adamlarımız, artık ortalıkta hiç barbar olmadığını söylüyor. 

Peki, barbarlar olmadan ne yapacağız şimdi? 
Bir tür çözümdü bizim için bu adamlar.

Konstantinos Kavafis 1863’te İskenderiye’de, Fener kökenli İstanbullu bir ailenin çocuğu olarak doğdu. Babasının ölümünden sonra ailesi ekonomik sıkıntılar yaşadı. Bir müddet Liverpool, Londra ve İstanbul’da yaşadıktan sonra yeniden İskenderiye’ye döndü. İstanbul’da geçirdiği ergenlik yılları dünya görüşünün ve sanat anlayışının biçimlenmesinde belirleyici oldu. 1889’dan 1922’ye kadar Sular İdaresi’nde geçici kâtip olarak çalıştı. Kavafis, doğum günü olan 29 Nisan 1933’te İskenderiye’de öldü.