İnsan bazen şifâyı çok uzaklarda arar. Oysa bazı yolculuklar dışarıya değil, insanın kendi içine doğrudur. Çünkü yalnızca beden yorulmaz; kalp daralır, ruh incinir, zihin ağırlaşır. Söylenmeyen sözler, bastırılan kırgınlıklar ve taşınan yükler insanın içinde sessizce yaşamaya devam eder.
Belki de şifâ yalnızca iyileşmek değil, kendinde neyin dengesini kaybettiğini fark edebilmektir. İnsan kendini tanıdıkça kalbinin sesini, acizliğini gördükçe duanın mânâsını duymaya başlar. Ve anlar ki Esmâ, yalnızca dilin zikri değil; kalbin Rabbine yönelişidir. Belki aradığımız anahtar, başından beri bize çok yakındı. Çünkü hakikî şifâ, eş-Şâfî olan Allah’tandır.