Kelâmî düşüncede bilgi, akıl ve istidlâl, nazarî bilginin oluşumunu ve temellendirilmesini sağlayan temel unsurlardır. Bilgi epistemik zemini oluştururken akıl, bu bilgiyi değerlendiren ve işleyen nazarî yeti; istidlâl ise bilinenlerden hareketle bilinmeyene ulaşmayı sağlayan metodolojik süreçtir. Bu eser bilgi, akıl ve istidlâl arasındaki ilişkiyi merkeze alarak Seyfeddin el-Âmidî’nin kelâm metodolojisini ele almakta; onun bilgiye ulaşma, bilgiyi temellendirme ve kesinliğe ulaştırma süreçlerinde akıl ve istidlâle yüklediği işlevi incelemektedir. Böylece Âmidî’nin kelâmî düşüncesinin epistemolojik ve metodolojik yapısı bütüncül bir perspektifle ortaya konulmaktadır.