Bu soru, Türk–Kürt–Arap ilişkileri söz konusu olduğunda çoğu zaman teorik, hatta ütopik bir çerçevede ele alınır.

Oysa bu kitap, soruyu tersinden soruyor: Birlikte yaşamak zaten yaşanmadı mı?

Kürt–Türk–Arap Dayanışması: Sessiz Birliktelik, Toplumsal Hafıza ve Gelecek İmkânları; çatışma merkezli anlatıların gölgesinde kalmış, fakat gündelik hayatın içinde süreklilik arz eden dayanışma pratiklerini görünür kılıyor.

Bu kitap, bir “çözüm reçetesi” sunmuyor. Ama bir ahlaki zemin öneriyor:

Kitap, ne inkâr ediyor ne de romantize ediyor. Travmayı kabul ediyor; ama onun karşısına insanî direnç ve birlikte kalma iradesini koyuyor. Bu yönüyle eser, yalnızca geçmişi anlamaya değil; daha adil ve birlikte bir geleceği düşünmeye davet ediyor.

Bu Kitap Neye İtiraz Ediyor?

Kürt–Türk–Arap ilişkilerinin “doğası gereği sorunlu” olduğu iddiasına, birlikte yaşamanın “zorunlu ama imkânsız” olduğu söylemine, dayanışmanın istisna, çatışmanın kural olduğu varsayımına itiraz ediyor.

Bu Kitap Şunu Söylüyor:

Dayanışma kuraldı, çatışma istisna hâline getirildi.

Önce hatırlamak. Çünkü hatırlamadan adalet olmaz, adalet olmadan ise birlikte yaşamak mümkün olmaz.