Yollara düşürüldüler sofaların kandilleri söndüremeden, kapıların eşiklerini öpmeden. Yollara düşürüldüler kağnılarla, at arabalarıyla ve dolma lastikli kamyonlarla. Kimileri de vakti zamanı gelince kara bir trenin kara vagonlarında Selanik’e doğru yola koyuldu. Selanik’in mavi suyunu gördüklerinde, gönüllerine mavi suların limanı döven sesiyle bir ferahlık geldi ama nedense o ferahlık zamanla suların kararması gibi karardı; karabasana dönüştü. Bu karanış gündüzleri gece eden derin acı mübadelenin karanlığıydı.