İmam Malik Hazretleri, Medine-i Münevvere’de yürüdüğü vakit —ki o devirde bugünkü gibi asfalt yollar bulunmayıp her yer topraktı— yalınayak gezerdi. Bu halinin hikmetini ise şöyle ifade buyururdu: ‘Resulullah(s.a.v.)’in mübarek ayaklarının değdiği bu topraklara, benim de ayağım doğrudan temas etsin.’ İşte bu, fevkalade bir hassasiyet; derunî bir inceliktir. Tamamen kalbî ve ruhî bir meseledir. Tıpkı bir evladı kucağımıza aldığımızda, onu başından ayağına kadar şefkatle öpmemiz gibi... Normal şartlarda ayak öpülür mü? Lakin öpüyoruz. Zira bu hali akıl ile izah etmek mümkün değildir; bu ancak içte, vicdanda ve ruhun derinliklerinde idrak edilebilecek bir muhabbet tezahürüdür.