“Ekim Betül’ün dizeleriyle beraberim. Bir günlüğün sayfalarında, yaprakların üzerinde ışıklar; kendiliğinden büyüyor odada. 

Zamanın hızla parçalanan gürültüsü bir tünelden geçen tren gibi dağları deliyor, aynalara çarpıyor. Defalarca sesleniyor kelimeler bize. İlk defa gördüğümüz bir bakış inceliğinde, derin ve büyüleyici…” 

Mehmet Güreli