sessizlikle dolu gırtlağıma sesleniyorum
köklerimden fışkıran geceye
aklımın tedirginlikle belirmesine
etimi ürperten soğukluğa sesleniyorum
bir yığın kalp, bir yığın kas, tuhaf çokluk
ellerimi titretiyor insan başlangıcım
yaşıyorum diyorum çünkü yara alıyor bilincim
kim var orada? –Ben.
görkemle selamlayıp geçiyorum ilk düşüşümü