Eser, Roma’nın dinsel yapısını “inanç tarihi” sınırlarının dışına taşıyarak politik antropoloji, kültürel sosyoloji, hukuk tarihi, ritüel teorisi ve devlet felsefesi çerçevesinde yeniden ele almaktadır. Rahiplik kurumlarının hiyerarşisi, augur tekniklerinin siyasal işleve dönüşmesi, kutsal hukuk (ius divinum) ile medenî hukukun birbirini tamamlayışı, templum’un kent organizasyonundaki rolü, prodigium ve omen gibi kavramların devlet krizleriyle ilişkisi ve Constantinus sonrası dönüşüm, bu kitabın temel eksenlerini oluşturmaktadır. Roma dininin incelenmesi bugünün dünyası için de düşündürücüdür. Zira modern devletler, seküler görünse dahi, toplumların hafızası, ritüelleri, kolektif sembolleri ve kültürel kodları üzerinden işleyen derin yapılar taşırlar. Roma’nın kutsal düzeni, devletin meşruiyetini ritüel üzerinden kuran en sofistike örneklerden biridir. Bu nedenle bu kitap, yalnızca antik tarihçilere değil; kültürel diplomasi çalışanlara, devlet yönetimi üzerine düşünenlere, sosyologlara, siyaset bilimcilere ve kültürel miras alanında politika üretenlere de anlamlı bir referans sunmayı amaçlamaktadır. Türkiye’de kültürel miras, kimlik politikaları, devlet-toplum ilişkileri ve akademinin yön tayin edici rolü üzerine yürütülen güncel tartışmalar düşünüldüğünde Roma’nın dini-siyasal kurgu biçimi, bir karşılaştırma alanı olarak özel bir önem kazanmaktadır. Bu çalışma, yalnızca antik bir dünyanın yeniden kurgusu değil; aynı zamanda kültürün, hukukun ve kutsallığın siyasal mimari üzerindeki etkisini disiplinler arası bir bakışla görünür kılma çabasıdır.