Platon, şiiri ideal devletinden kovar; ama kendi felsefesini mitoslarla, imgelerle ve şiirsel anlatımlarla kurar. Felsefe tarihinin en verimli paradokslarından biri olan bu gerilim, Platon’un şiire dair düşüncesinin tek bir yargıya indirgenemeyecek kadar çok katmanlı olduğunu gösterir.
Elinizdeki kitap, bu çok katmanlı yapıyı incelemeye alıyor. İon’dan Timaios’a uzanan sekiz diyalogda şiir ve şairlere ilişkin pasajlar ele alınarak argümantatif yapıları çözümleniyor. Söz konusu pasajlar, diyaloğun kendi iç mimarisinde beliren mimesis, poiesis, tekhne/episteme, mania, kolakeia gibi kavramlar özelinde inceleniyor. Ardından, bazı filozoflar özelinde Platon alımlama tarihi izleniyor. Her yorumcunun Platon’un metnini kendi kategorik çerçevesine nasıl çevirdiği ve bu çevirilerin şiire hangi ontolojik statüyü atfettiği ortaya konuyor.
Kitap, Platon’un şiire dair düşüncesini “ontolojik eşik” kavramı etrafında okumayı öneriyor. Bu çerçevede şiir, ne sistemin tam içinde ne de tam dışında, kategorilerin sınırında konumlanan bir alan olarak ele alınıyor. Şairin “ne bilgi ne cehalet” olan konumu ve felsefe ile şiir arasındaki “eski kavga”nın yapısal nedenleri bu öneri çerçevesinde tartışmaya açılıyor.
Felsefe, estetik ve edebiyat alanlarına ilgi duyan ve Platon’un düşünce dünyasını anlamak isteyen herkes için kapsamlı bir kaynak.