Picasso’nun adı, yirminci yüzyıl boyunca yalnızca bir sanatçıyı değil, aynı zamanda bir dokunulmazlık alanını temsil etti. Onun hakkında konuşmak, çoğu zaman değerlendirmek değil onaylamak; çözümlemek değil hayranlık üretmek anlamına geldi. Eleştiri, yerini giderek bir tür kültürel tapınmaya bıraktı. Sanat tarihinin temel figürlerinden biri hakkında konuşurken bile, sorgulayıcı bir dil kullanmak neredeyse ayıp sayıldı. İşte bu kitap, tam da bu sessizliği hedef alıyor.
Picasso’nun eleştirilemez figüre dönüşmesi, yalnızca bireysel bir sanatçının etrafında oluşmuş bir hayranlık sorunu değildir. Bu durum, sanat tarihinin, eleştirinin ve kurumların birlikte ürettiği yapısal bir sorundur. Müzeler, akademiler, yayıncılık dünyası ve piyasa mekanizmaları, Picasso etrafında öyle bir uzlaşı üretmiştir ki, bu uzlaşı zamanla eleştirinin önünü kapatan bir dogmaya dönüşmüştür. Picasso büyüklüğü tartışılmaz bir gerçek gibi sunulmuş, fakat bu büyüklüğün neye dayandığı nadiren sorgulanmıştır.