*Bana geldiği günlerde Kaan sakız çiğnemeyi çok seviyordu ve bende aramızı iyi tutmak adına ona sakız almıştım. Kaan sakızı benden aldı, koşup annesinin çantasına koydu; bugün bile gözümün önünde olan sevimli bir yüz ifadesi ve gülümsemesiyle *ben yavruma sakız aldım* dedi. Sakızı çantadan çıkardı ve keyifle çiğnedi. Bu, güzellikleri anne ile yaşayan bir çocuğun tepkisiydi.

Kaan`ın ve Çiğdem Hanım`ın öyküsünü çok severek okuyacaksınız; çünkü bu kitap sevginin, paylaşımın, yılmazlığın ve umudun sergilenişidir. Ancak bu paylaşım hızla okunup bitirilecek bir aktarım değildir. Üzerinde düşünülmesi; Çiğdem Hanım`ın onurlu bir yaklaşımla, ancak satır aralarına gizlediği o yalnızlığın, o yardımsızlığın algılanması gereken bir kitaptır.