İnsanın basit bir varlık olduğunu öngörürsek ne yerin dibine sokmalı kendini ne de göğün üstüne çıkarmalı. Bizler; aynı duaların, aynı günahların ve aynı ‘kavanoz dipli Dünya’nın çocuklarıyız. Bu kitap; ‘İbn-i Vakt’ın huzurundan geçip kendi cenazesine şiirler yazan bir ruhun, ‘benden öteye’ uzanan sessiz çığlığıdır. Şair, lale ve yaseminlerin soluşunu kefen beyazıyla bir tutarken, bir yandan da yağmurda ıslanmanın tadını ‘yaşlanmak’ sanan o çocuksu dürüstlüğe sığınıyor. Burada sahte dev aynaları yok; sadece ‘benden adam olmaz’ diyebilecek kadar çıplak bir hakikat ve ‘Sallansın beyaz bayraklar’ diyecek kadar mağrur bir teslimiyet var. Gözlerini kapat ve düş gaybın yoluna... Zira bu mısralarda okuyacağın her bir dert, aslında senin de hikâyen. Çünkü biz kimiz, kimizleriz? Aslında yukarıda yazan her bir mısra bizleriz...