Nietzsche’nin felsefesi, yalnızca Batı düşüncesinin yerleşik kabullerine yöneltilmiş bir eleştiri değil, aynı zamanda düşünmenin kendisini yeniden sorgulamaya çağıran radikal bir girişimdir. Bu girişimin dili ve üslûbu içerisinde ironi, yalnızca bir anlatım biçimi olarak değil, düşüncenin kurucu unsurlarından biri olarak karşımıza çıkar. Bu kitap, Nietzsche’nin Batı metafiziğiyle giriştiği fikrî mücadelede ironinin üstlendiği yıkıcı ve kurucu işlevi ortaya koymayı amaçlamaktadır. Nietzscheci ironi; Sokrates’ten itibaren şekillenen hakikat, bilgi ve ahlak anlayışlarının kesinlik iddialarını sorgularken, aynı zamanda mevcut değerlerin yeniden değerlendirilmesinin önünü açan bir düşünme biçimi olarak ele alınmaktadır. Nietzsche’de ironi, mutlak bir hakikate ulaşma arzusunu boşa çıkarırken anlamı tek bir merkeze kapatmaz. Hakikati yalnızca teorik aklın ve epistemolojik kesinliğin sınırları içerisinde aramak yerine onu yaşam, beden, estetik ve oluş bağlamında yeniden düşünmeye imkân verir. Bu yönüyle ironi, metafiziğin eleştirisini mümkün kılan bir yıkım olduğu kadar yeni değerlerin ve yeni perspektiflerin yaratılmasına imkân veren bir yapımdır. Elinizdeki çalışma, Nietzsche’nin ironik söylemini bu çift yönlü hareket içerisinde ele alarak şu sorunun peşine düşmektedir: Nietzsche için ironi, yalnızca hakikati sorgulamanın bir yolu mudur, yoksa hakikatin kendisini yeniden düşünmenin ve insanı kendi değerlerini yaratmaya çağırmanın imkânı mıdır? Bu kitap, Nietzsche’nin ironisini retorik bir süsleme olmaktan çıkarıp felsefi düşüncesinin merkezindeki eleştirel ve yaratıcı güçlerden biri olarak okumayı öneriyor. Çünkü Nietzsche’de ironi, hazır hakikatlerin yıkımından sonra geriye kalan boşluk değil; insanın kendi perspektifini kurabileceği yeni bir düşünme alanıdır.