evine götürebildiğin ekmek kadar sıcağım
pencerende çocuk sesine denk sabah
bir çiviyle duvara asıyorum sesimizi
yerini yadırgıyor “ah”

aklımız küsmüş olabilir
kalbimiz neden konuşmuyor közle
insan istiyor 
açtığı bahçeye hep yağmur düşsün 
özlemek pişman bir özne
kısalan günlere güvenerek
seni unutmaya yeltendim