“Hayatın belli bölümlerinde “herkes kadar” öldüm ve her ölümden sonra “az sayıda” birileri kadar yazmaya devam ettim.”
Okan Köroğlu’nun Nasıl Öldüğüme Dair’i dağınık zamanların ve mekanların izlerini taşıyan bir şiir toplamı. Yıllar içinde biriken dizeler, şairin “herkes kadar” öldüğü anlardan ve her ölümden sonra yazmaya devam ettiği çaresiz ama dirençli bir yolculuktan doğuyor. Hayatın imlâ hatalarına meydan okuyan bu şiirler, Ümit Yaşar Oğuzcan’ın yaralı romantizmi, Metin Eloğlu’nun sokak ironisi, Ece Ayhan’ın altüst imgeleri, Arkadaş Z. Özger’in renk armonisi, Neruda’nın tutkulu savaşı, Octavio Paz’ın zamansal yankıları, Eluard’ın düşsel seyrüseferi ve Nazım Hikmet, Brecht, Mayakovski gibi ustaların gerçekliğiyle harmanlanıyor.
Ölümle suçlansa da hayata tutkuyla bağlı bir şairin kaleminden dökülen bu dizeler, korkuları, kayıpları ve içten içe yaşananları kucaklıyor. Köroğlu, “Yazdıklarım okur duyana kadar benim, sonra onun,” diyerek okuru bu satırların ortağı kılıyor. Nasıl Öldüğüme Dair, mutsuzluğun panzehiri olmasa da acıyı dindirebilecek bir paylaşımın kapısını aralıyor.
Çünkü bazı şiirler yazılmaz. Birinin içinden düşer.