Asırlardır insan, gökyüzüne doğru açılır. Asırlardır aynı sözleri tekrarlıyor: “Yâ Rab...”
Peki kaçı işitiliyor? Bağdat medreselerinde ders veren, sonra her şeyi terk edip çöllere çekilen bir adam vardı. Yıllarca sustu. Yıllarca diz çöktü. Yıllarca yandı. Geride bir tek şey getirmişti: Allah ile nasıl konuşulacağının sırrı. Bu kitap, o sırrının kapısıdır. Burada bir teknik yok. Bir formül yok. Ezberlenecek dualar listesi yok. Burada, kalbin suskun kaldığı yerde dilin neden yorulduğu var. Niçin bazı duaları semâya bir alev gibi yükselip, bazılarının dudaklarından öteye geçemediği var. Hangi saatlerde göklerin perdesi aralanır, hangi anlarda kapı bulunurken sizin onu kapalı sandığın var. Sayfaları çevirdikçe anlayacaksın:
•    Dua, bir istek değildir; bir teslimiyettir.
•    Dua, sözden önce gelen bir sessizliktir.
•    Dua, yokluğun varlığa düzenidir.
Bu kitabı bir ilim kitabı gibi okuma. Bir mektup gibi oku — sevdiğin birinden gelmiş, çok eski ve çok yeni bir mektup. Çünkü bu sayfalarda Gazâlî, sana asırların ötesinden sesleniyor:
“Ey kardeşim, gel. Kapı her zaman açıktı. Şimdi seni içeri davet ediyorum.”