Bir insanı “her şey” yapan şey, çoğu zaman
onun varlığı değil; yokluğudur. Nabzım, tam da bu
yokluğun nabzını tutuyor; kırgınlıkla sevmenin,
sustukça büyüyen özlemin, gece yarısı ansızın gelen hatıranın, insanın içinden sökülüp gelmeyen
ama bir türlü de susmayan o derin sızının… 

Ben şiiri bir sığınak gibi değil; bir hesaplaşma gibi kuruyorum. Kaçtığım değil, yüzleştiğim bir yer olsun istiyorum kelimeler. Kimi dizede yumuşak bir niyazım var, kimi dizede keskin bir hükmüm. Kalp, her zaman nazik konuşmaz; en doğruyu, en sert yerinden söyler.

Sevmenin yalnızca güzelliğini değil; sevmenin bedelini de anlatıyor. Beklemenin, vazgeçememenin, içten içe kanarken ayakta durmanın hikâyesi bu. Sevmek, çoğalmaktır; bazen eksilmek, bazen de sessizce taşımaktır insanın kendini.

Kalpler, en çok terk edilince konuşur.
Bu ses, işte o kalplerin sesidir

Bu kitap herkes için yazılmadı. Nabzım, kalabalıklara seslenme derdinde değil; kendi sessizliğinde yolunu kaybedenlere, acıyı içinde büyütmüş ama adını koyamamış olanlara uzanıyor. Her metin okunmak için değil, ihtiyaç duyulduğu anda bulunmak içindir.

Burada teselli yok; yüzleşme var. Unutturma vaadi yok; hatırlatarak iyileştirme var. Nabzım, yarayı kapatmaz ama yaraya dokunur. Kimi okur için ağır gelir, kimi okur için fazla sessiz kalır. Ama doğru zamanda, doğru eldeyken; insanın kendine bile söyleyemediğini fısıldayan bir yere dönüşür. Şifa, rahatlatmak değil; kanayan yeri tanımaktır. NABZIM, tam da oradan atar.

AHMET TAŞ