Bir şiir kaldı ihanet etmeyen…
Mütemmim Cüz, eksik kalanların, yarım bırakılanların ve bilinçli suskunlukların kitabı.
Bu şiirler, bir bütünü tamamlamak için değil; tamamlanmış sanılan hayatın boşluklarını görünür kılmak için yazıldı.
Aşk ile yitik, şehir ile beden, tarih ile doğa arasında gidip gelen bu metinlerde şair;
bazen bir köprünün ortasında, bazen bir çocuğun bakışında, bazen toprağa düşen bir yaprakta durur.
Her cüz kendi başına bir tanıklık, her “mütemmim cüz” ise söylenemeyenin yükünü taşır.
Bu kitapta şiir; ne yalnızca estetik bir arayış, ne de yalnızca politik bir itirazdır. Şiir burada, hayatta kalmanın bir biçimidir.
“Mütemmim cüz:

Anladım, çok kıştan erken gelmişiz
çok yazdan acele etmişiz doğarken…”