Hiçbir şey öğrenmeye çalışmadım
Gece gördüğüm rüyalara güvendim verdiğim her sınavda
Bağımlılıklarım oldu
Ayrılıklar yaşadım
Başımı belaya soktum
Üşümemek için işemediğim 
Alışmamak için yemediğim oldu
İki farklı gecede iki kere namlu dayadılar alnıma
Hayatlarında bir kere bile ceset görmeden ölen insanlar gördüm
Pürdikkat muhafaza ettim şikayetlerimi
Yılmadan
Hiçbir şeyi anlamlandırmaya çalışmadım
Hastalıklarım oldu
Hastalıklarım alışkanlıklara dönüştü
Alışkanlıklarım benden hastalık kaptılar
Ruhumun güzel yarısını toprağa verdim yirmili yaşlarımın başında
Bedeni güzellerle seviştim yalnızca ve çok sık 
Hiçbir şeye dönüşmeye çalışmadım
Yer yataklarında yattım
Ambulanslarda gezdim
Yıllarla boğuştum
Yollarla döğüştüm
Kuşları sevdim, kuşlarla ilgili yazarak büyüttüm çocuğumu
Sonsuz bir bıçak darbesi gibiydi sade Can olarak yaşamak
Roma İmparatoru’nun adını verdim oğluma 
Kardeşini katlettiğini bile bile

Romulus;

Hiçbir şey öğretmeye çalışmayacağım sana

Yirmili yaşlarının başında

Can’ın çıkmasın diye