Kemalpaşazâde’nin Mohaçnâme’si, 1526 Mohaç Seferi’ni XVI. yüzyıl Osmanlı tarih yazıcılığında buluşturan seçkin örneklerden biridir. Askerlikten ilmiye sınıfına geçen, kazaskerlik ve şeyhülislâmlık makamlarına kadar yükselen Kemalpaşazâde; Osmanlı tarihini Türkçe kaleme almakla görevlendirilmiş devrinin en üretken âlimlerinden biriydi. Onun Tevârîh-i Âl-i Osmân’ının Mohaçnâme adıyla tanınan kısmı, 1859’da Abel Pavet de Courteille tarafından Osmanlıca metni, Fransızca tercümesi ve notlarıyla Paris’te yayımlanarak Avrupa ilim çevrelerine açılmıştır..
Mohaçnâme’yi sıradan bir sefer kaydından ayıran başlıca unsur ise Kemalpaşazâde’nin yoğun biçimde işlediği edebî dildir. Mensur anlatının arasına yerleştirilen beyitler; savaş meydanını kılıç, kan, ateş, deniz, bahçe ve gökyüzü imgeleriyle genişleyen bir tasvir alanına dönüştürür. Müellifin Arapça ve Farsça edebî birikiminden beslenen, seci ve mecazlarla örülmüş tarih üslubu, Tevârîh-i Âl-i Osmân’a aynı zamanda belirgin bir edebî nitelik kazandırmıştır.