Metamodernizm, ideolojiden azade pragmatist bir romantizm, ironik bir samimiyet, yapısökümcü bir yapısalcılık, bilinçli bir naiflik ve duygusal bir duygusuzluk arasındaki salınım olarak tanımlanır. Modern ve postmodern geleneğin bir arada kullanıldığı ve birinin diğerine üstünlük kurmadığı bir kavrayışa işaret etmektedir.
Kavramlarını modern dönemin klasik eserlerinden, sanat eleştirilerinden, postmodern dönemin sorgulayıcı ve alaycı tavrından, pastiş üslubundan ve bir ölçüde de Antik Yunan’ın kinizminden türeten Metamodernizm, üretim alanı itibariyle dijital bir kültür özelliği taşımaktadır. Yalnızca bir sanatsal üretim pratiği olmanın ötesine geçme potansiyeli taşıyan Metamodernizmin, özdüşünümsel bir ifade biçimi ve kültürel duyarlılık halini alarak bir kültür kuramı ve düşünüş tarzı olma iddiası da özellikle vurgulanmaktadır. Atfedilen potansiyel ve iddia nedeniyle bu yeni kavramı, yalnızca çatısı altında üretilen eserler üzerinden tanımlamak yetersiz kalacaktır. Metamodernizmi şimdiki zamanın gerçeği ile geleceğin ütopik tasviri arasında bir salınım, gelecek inşasına yönelik düzenlenen sempozyumlar ve çeşitli etkinlikler ile hatta sıradanlığın önemi üzerine üretilen yazılı eserler gibi farklı yönleriyle de tanımlamak mümkündür.