"Aşk seni sana bırakmaz, sonunda senden eser kalmaz."
Kadim toprakların bağrında, iki yaprak ve mor çiçekler arasında saklı duran bir sır vardır. Mem û Zîn Çiçeği, o sırrın kelimelere dökülmüş, mısralarla mühürlenmiş halidir. Özal Ergin, Cizre’nin kalbinden süzülen şiirleriyle, aşkın hem bir yangın hem de bir arınma olduğunu hatırlatıyor.
"Bir serçenin minicik gagasının içinden düştü, bir avuç toprağa karıştı..." diye başlayan bu yolculukta; Dicle’nin çığlığını, Cudi’nin gözyaşlarını ve bir bahar sabahında bülbüllere ekşi tatlar veren o masum sevdaları bulacaksınız. Bu sayfalar, aşka düşenlerin, hasretle yananların ve küle dönmeden önce sevdayla yıkananların hikâyesidir. Kelimelerin gölgesinde titreyen o sessizliği duymaya hazırsanız, bu şiirler sizin için yankılanacak. Çünkü bazen bir çiçek, tüm bir tarihi anlatmaya yeter.