Bir ömür, bazen tek bir bakışta başlar ve bir daha hiç bitmez. Fuat’ın yolu Erzincan’dan İzmir’e, maden kasabalarından tren yollarına uzanırken, ardında bıraktığı şey aslında hiçbir zaman geride kalmaz: Armağan. Gençlikte bir dükkân kapısında başlayan bu karşılaşma, zamanın, mesafenin ve suskunlukların arasında kor haline gelir. Yıllar geçer, hayatlar kurulur, yollar ayrılır; ama bazı duygular ne söner ne de unutulur. Çünkü insan, en çok yarım kalan hikâyelerin içinde yaşamaya devam eder. Bu kitap, yalnızca bir aşkın değil; pişmanlıkların, gecikmiş buluşmaların ve hayatın insana yaptığı küçük ama derin oyunların hikâyesidir. Geçmişle hesaplaşırken, hatıraların içinden geçip bugüne varan bir adamın sessiz çığlığıdır. Her satırında bir tren sesi, bir sokak kokusu, bir iç sızısı saklı… Ve belki de en çok şunu fısıldar: Bazı sevdalar yaşanmaz, taşınır. Ve insan, en çok içinde kalanla büyür.