Kırık kalpler “leyl” vakti sessizliği en iyi bilen yolcular gibiydi. Gün boyu sustukları ne varsa, o saatlerde dökülürdü masaya. Gecenin değil, gönlün en derin yerinin adıydı leyl. Kelimeler önce fısıltıyla, sonra daha yüksek bir cesaretle çarpardı masaya. Kalem toplardı hepsini kâğıdın üstüne; en çok da o vakit yakışırdı kâğıda. Ucu, kâğıdın tenine her değdiğinde karanlık biraz daha çekilir, kırığın sesi biraz daha duyulur olurdu. Sanki her harf geceye yakılmış küçük bir lambaydı da, vaktin uzunluğunu daha dayanılır kılıyordu. Ve leyl biterken, kalp hâlâ kırık olsa da kelimeler biraz onarmış olurdu yarasını. Sessizlikten bir cümle, karanlıktan bir nefes doğardı…