"Homo Poemus ne güzelsin sen
Kabalığı ortasında insanoğlunun
Bayağı ve yıpranmış sözlere tezat
Türünü ayakta ve yatakta tutan
Kendi sesinin tükenmez sebili
Kâh bir yağmur, kâh bir orak
Ne güzel yaratır ince dillerin
İlhamından bereket taşarak
Bükülmez çiçekler indir kalbimize
Yerine göre aşk, yerine göre isyan
Yalnız seni yazsın kör tarih
Yalnız sana minnet duysun zaman"