Kur’ân-ı Kerîm’de Aile İçi İlişkiler
“Kur’ân-ı Kerîm’de Aile İçi İlişkiler” başlıklı eser, aile kurumunun temel dinamiklerini Kur’an ekseninde ele alan geniş kapsamlı bir akademik çalışmadır. Kitap, günümüzün hızla değişen sosyal yapısı içinde ailenin karşılaştığı riskleri ve bu risklere karşı Kur’ân’ın sunduğu evrensel rehberliği üç ana bölüm altında incelemektedir. 1. Toplum Düzeni İçerisinde Aile: Bu bölümde ailenin toplumsal yapıdaki vazgeçilmez yeri vurgulanmaktadır. Kur’an’da yer alan olumlu (Hz. İbrahim, Hz. Musa’nın ailesi gibi) ve olumsuz (Nuh ve Lût peygamberlerin eşleri, Ebu Leheb gibi) aile modelleri analiz edilerek, ideal bir aile yapısının inanç ve ahlak temelleri üzerinde nasıl yükselmesi gerektiği açıklanmaktadır. Ayrıca Cahiliye dönemi uygulamalarından biri olan ve kadını mağdur eden “zıhâr” geleneğine karşı Kur’ân’ın getirdiği adaletli çözümler ele alınmaktadır. 2. Aile Bireyleri Arasındaki İlişkiler: Kitabın bu kısmında anne, baba ve çocuk rollerine odaklanılmaktadır. Kız evlat sahibi olmanın Cahiliye dönemindeki utanç algısından kurtarılarak ilahî bir “lütuf ve şeref” kaynağına dönüştürülmesi detaylandırılmaktadır. Annenin sabır, merhamet ve fedakârlık boyutları ile miras ve hukukî hakları da bu bölümde yer alan kritik konulardır. 3.Aile İçindeki Roller ve Eğitim: Son bölümde, aile içi nezaket kuralları, din eğitimi ve şiddetle mücadele konuları işlenmektedir. Hz. Lokmân’ın oğluna verdiği öğütler üzerinden bir eğitim modeli sunulurken, eşler arasındaki “kavvâm” ve “sekîne” kavramları günümüzün değişen baba ve anne rolleri bağlamında yeniden yorumlanmaktadır. Sonuç ve Mesaj Eserin temel tezi; ailenin sadece biyolojik bir birliktelik değil, sevgi (meveddet), merhamet (rahmet) ve adalet üzerine inşa edilmiş ahlakî bir kurum olduğudur. Kitap, modern dünyanın getirdiği dijitalleşme ve bireyselleşme gibi tehditlere karşı, Kur’ânî ilkelerin (istişare, ihsan, nezaket) aile bütünlüğünü korumada en güvenli liman olduğunu savunmaktadır.