“Zaman durur. Her gün önünden geçtiğimiz ağaç, rüzgârda sallanan otlar, bir gece uykumuzu bölen dalga sesi, yıllardır tanıdığımız (ya da öyle sandığımız) bir yüzde saklı ruhun bir kırışık ya da bakışla kendini açığa vurması, yenilgi anında umulmadık bir edim, bir söz: Tinin yazgıdan yüce olduğunu gösteren… Sub specie aeternitatis algılanan varlık… Kimi insan için dünyaya değerini, anlamını veren işte bu sonsuzluk deneyidir. Durgu ve dinginlik değil yalnız, tatlı, ürpertici, acı verici, giderek dayanılmaz yaşantılar… Her şeyden önce de alışveriş aracımız olan dilin yetersizliği bilinci. Bize verilmiş adların, tümce kurma biçimlerinin söyleyebileceğinden daha derindir gerçek, daha karmaşıktır…”