Neval Savak, yaşanılan bütün bu olumsuzlukların kendiliğinden düzeleceğine ya da birisi tarafından düzeltileceğine inanmıyor. Bunların vicdanlı ve utanma duygularını kaybetmemiş insanların güç birliğiyle mücadele ederek bu uğurda bedeller ödeyerek düzeleceğine inanıyor. Buna şiirlerinde özellikle dikkat çekiyor. Kadın bir şair olarak yaşadığı dünyanın insani değerlerinin birer birer parçalanması karşısında kayıtsız kalamıyor, kendine bu alanda bir görev ve sorumluluk üstleniyor. Hayatın ona dayattığı her türlü olumsuzluğu, alışılagelmiş verili kültürü ve onun dayattığı çürümüş, kokuşmuş dili reddediyor. Onun yerine daha yeni, daha güzel, daha zengin, insanı ve doğayı koruyup gözeten yeni bir dil ve söyleyişle insan ruhunun düşünce ve duygu dünyasının ufuklarını genişleten, ona duyarlılık kazandıran yeni bir dil ve hayat tasarımı öneren şiirler yazıyor. Bu anlamda verili olanla yetinmeyen, daha insani, daha eşitlikçi ve özgürlükçü bir insan arayışının peşinde koşuyor. Bunu yaparken de şiir dilinin estetik düzeyinden ödün vermemeye özen gösteriyor. Onun bu tutumu, kapitalizmin kitle kültürü ve endüstrisi üzerinden bireye ve topluma dayatılan postmodern sanat anlayışını reddediyor.”