Anadolu’nun İslâmlaşma serüveni yalnızca siyasî fetihlerin ve askerî başarıların tarihi değildir. Bu toprakların rûh dünyasını inşa eden asıl güçlerden biri tasavvuf geleneği ve tarîkatlardır. Selçuklular devrinden itibaren Mâverâünnehir’den, Horasan’dan, Hârizm’den ve İslâm coğrafyasının farklı ilim merkezlerinden yola çıkan şeyhler ve dervişler, beraberlerinde sadece kendi şahsiyetlerini değil; bir irfan anlayışını, bir ahlâk terbiyesini ve köklü bir manevî mirası da taşıdılar.

Zeynüddin el-Hâfî’nin yanında seyrü sülûkunu tamamlayan Abdüllatîf Kudsî şeyhinden icazet aldıktan sonra irşad faaliyetlerine başlar; Kudüs’ten Kahire’ye, Şam ve Konya’ya, oradan Bursa’ya yerleşerek ömrünün son dönemini burada tamamlar. Hem kaleme aldığı eserlerle hem de Şeyh Vefâ ve Tâceddin Karamânî gibi yetiştirdiği halifelerle Osmanlı dönemi tasavvuf tarihinin etkili şahsiyetlerinden biri olmuştur. Onun hayatı, yalnızca bir sûfînin yolculuğu değil; aynı zamanda ilmî mücadelelerin, fikrî tartışmaların ve tasavvufun doğru anlaşılma çabasının hikâyesidir.