Onlar…
Gökle yer arasında yürüyenlerdi.
Ruhların fısıltısını taşıyan,
ölümün ardındaki karanlığa adım atan,
göğün, yerin ve yeraltının mühürlü kapılarından geçenlerdi.
Onlara Şaman dediler, Kam dediler.
Ama kimse, o kapılardan geçmenin bedelini sormadı!
Nasıl seçiliyorlardı?
Ne görüyorlardı?
Ne kadar güçlüydüler?
Ve güçleri… onları neye dönüştürüyordu?

Bir şamanın başka bir şamanla savaşını…
Aşkı uğruna her şeyi göze alan bir şamanı…
Gücün tadına vardıkça değişen bir diğerini…
Ve Cengiz Han’ın yanında yükselirken, kendi karanlığında kaybolan kudretli bir şamanı…
Çünkü bu, yalnızca şamanların hikâyesi değil.

Aşkın.
Hırsın.
Açgözlülüğün.
Tutkunun.
Ve insanın güçle imtihanının hikâyesi.

“Çünkü güç, âlemleri görmekte değil, geri dönebilmektedir.”
Kopuz
Bu sese kulak ver!