“Anne yetiş! Kemikler… 
ölüm görünüyor anne,
makine mezarları kazıp gitmiş
ölümün üstünü açmışlar
kemiklerle flüt çalıyor rüzgâr”

maden şantiyesinde dikenli teller   
oyulmuş kafası Kazdağları’nın, 
göletlerde sazan, bahçede hasta biber 
yaralı orman uluyor, iniltiler derinden
yol boyunca açıkta ince, kalın kökler

kökler diyorum, aynıdır kemikler
ağaçlar insan... Titrer yaprak, üşür gündüz
bırakmazlar mezarda uyusun ölüm 
rüzgârı ağaca bırakmazlar, durmadan keser
zorbadır düzen, tutar tüm kentleri zehirler

yeme o domatesi,
siyanürü evlere getirdiler!