Kırlangıçlar Uçtuğunda, kaybın, yalnızlığın, aşkın ve belleğin içinden geçen bir sesin şiirleri. Dilek Akdağ, kimi zaman bir çocuğun korkusuna, kimi zaman bir kadının yarasına, kimi zaman savaşın ortasında kalmış bir bedene yaklaşıyor; kişisel olanla toplumsal olanı aynı kırılganlıkta buluşturuyor.

Bu şiirlerde şehirler soğuyor, sular konuşuyor, çöller uzuyor; kuşlar göçüyor. İnsan ise bütün bu eksilmelerin ortasında kendine bir yol arıyor. Gitmekle kalmak, unutmakla hatırlamak, susmakla haykırmak arasında...

Akdağ`ın şiiri, yaranın kendisini saklamıyor. Fakat yalnızca yaraya da bakmıyor; insanın küllerinden yeniden çıkma ihtimalini, kendi sesine dönme cesaretini ve hâlâ mümkün olan bir özgürlüğü arıyor.