“Nerede bir güvercin ölüsü görsem, ona tutunup başka şehirlere göçüyorum.” Şiirin başını ben yazdım sonunu sen tamamla demekte Niyazi Mete Gürgan. Her okuyucunun önüne farklı bir anlam ve dünya sermekte. Kimi ısınacak kimi üşüyecek bu kitabın dizelerinde. Kimine sorgu kimine hülya kimine de sevdanın yaman tadını bırakıyor. Su yürür toprağının göğsüne, duracaksan cehennem gibi bitimsiz ve kayıp duracaksın saçların çıkmalı kendinin olmaktan, sonra dudaklarım. Bazen zamanı bitirip ölümü uyandırırken bazen de hiçliğe övgüler diziyor. Gece kiralık hüzün istasyonunda, iştahı kabaran rüzgâr bekçisi, dilinde en tatlı yalandan mısralar hayata dair. ”Sorma şafak ânında kimdir gelen diye, uyandık mı uyuyor muyuz belli değil!